images
UN
UN
အေကာင္းဆုံးစာအုပ္မ်ားကုိ ေရြးဖတ္ပါ
ေမာင္ဉာဏ္စိန္ Tuesday, 01 May 2018
စာေရးသူ၏ အသက္အရြယ္သည္ ေအာက္တိုဘာလသို႔ေရာက္လွ်င္ ၇၅ ႏွစ္ ပင္တင္းတင္းျပည့္သြားေတာ့မည္ျဖစ္သည္။ (၇၅)ႏွစ္ဟူသည္မွာ ငယ္ရြယ္ေသာ အသက္အရြယ္မဟုတ္ေပ။ ၇၅ ႏွစ္အထိ အသက္ရွင္ခြင့္ရေနျခင္းသည္ပင္ ေက်နပ္ ဖြယ္တစ္ရပ္ျဖစ္ေပသည္။ ယေန႔ေမွ်ာ္မွန္း ထားေသာ ျမန္မာအမ်ဳိးသားတို႔၏ အသက္သည္ ၆၁ ဒသမ ၂ ျဖစ္ၿပီး ျမန္မာအမ်ဳိးသမီးတို႔၏အသက္မွာ ၆၉ ဒသမ ၃ ဟုဆိုထားသည္။ ယင္းေမွ်ာ္မွန္း သက္တမ္း ႏွစ္ရပ္လံုးထက္ ကြၽန္ေတာ္၏ အသက္သည္ပို၍ရွည္ေနသျဖင့္ ေက်နပ္ ဖြယ္ရွိသည္ဟု ဆိုရေပမည္။
သို႔ရာတြင္ 'ေသခ်င္ၿပီေလာ'ဟု ေမး လွ်င္ ကြၽန္ေတာ္မေသခ်င္ေသးပါ။ 'ေသ တာတစ္ခုမွလြဲလွ်င္ ဘယ္ဟာမွ ေနာက္ မက်သင့္ဘူး'ဟူေသာ ဆိုစကားတစ္ခု ရွိေပသည္။ 'ေသတာကေတာ့ ေနာက္က် ႏိုင္ေလေကာင္းေလ'ဟုဆိုျခင္း ျဖစ္ေပ သည္။ ပညာရွင္ႀကီး အိုင္းစတိုင္းက လည္း 'ေသတယ္ဆိုတာ လူ႕ဘဝမွာ ေနာက္ဆံုးလုပ္ရမယ့္အလုပ္တစ္ခုပါပဲ' ဟု ေျပာဆိုခဲ့ဖူးသည္။ ေနာက္ဆံုးလုပ္ ရမည့္ အလုပ္တစ္ခုျဖစ္ေသာ္လည္း 'ေဝးေလ၊ ၾကာႏိုင္ေလ၊ ေကာင္းေလ'ဟု ဆိုၾကရမည္ျဖစ္သည္။
လူအမ်ဳိးမ်ဳိးတြင္ ဝါသနာအမ်ဳိးမ်ဳိးရွိ ၾကေပသည္။ တခ်ဳိ႕က အားကစားကိုဝါ သနာပါၾကသည္။ ကိုယ္လက္ၾကံ့ခိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစားၾကသည္။ တခ်ဳိ႕က အႏုပညာကို ဝါသနာပါၾကသည္။ ဆို၊ က၊ ေရး၊ တီး တစ္ခုခုကို ေသသည္အထိ စြဲစြဲၿမဲၿမဲဖက္ တြယ္၍သြားၾကသည္။ ဤပညာရပ္တြင္ ႏိုင္ငံေက်ာ္႐ုံမွ်မကကမၻာကအသိအမွတ္ျပဳ ေသာပုဂိၢဳလ္မ်ားအထိ ျဖစ္သြားၾကသည္။
စာေရးသူကား ယင္းဝါသနာႏွစ္ရပ္ လံုးကို စိတ္မဝင္စားခဲ့၊ ပါရမီမရွိခဲ့ေခ်။ စာေရးသူဝါသနာပါသည္မွာ'စာဖတ္ျခင္း' ဟူေသာ အလုပ္ျဖစ္ေပသည္။ နံနက္မိုး လင္း၍ မ်က္ႏွာသစ္ၿပီးသည္ႏွင့္ စာအုပ္ ကေလးတစ္အုပ္ကို ဖတ္လိုက္ခ်င္သည္။ စာဖတ္ျခင္း၏ ရသတစ္မ်ဳိးမ်ဳိးကို ခံစား လိုက္ခ်င္သည္။ ညက်လွ်င္ ၁၁ နာရီ အထိစာဖတ္သည္။ စာဖတ္ရင္း အိပ္ေပ်ာ္ သြားသည့္အရသာကို ေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္ေန မိသည္။





ဤသို႔ျဖင့္ ငယ္စဥ္ေက်ာင္းသားဘဝ မွ အသက္ ၇ဝနီးသည္အထိ စာအမ်ဳိးမ်ဳိး ကို ဖတ္ခဲ့သည္။ ဘာသာေရးစာေပမ်ား၊ ႏိုင္ငံေရးစာေပမ်ားမွအစ ရသစာေပအမ်ဳိး မ်ဳိးအလယ္၊ သတင္းစာ၊ဂ်ာနယ္၊ မဂၢဇင္း မ်ားအဆံုး အားလံုးကိုေန႔စဥ္မပ်က္မကြက္ ဖတ္႐ႈခဲ့သည္။ ထမင္းေမ့၊ ဟင္းေမ့ပင္ ဖတ္႐ႈခဲ့သည္။ ငယ္စဥ္အခါကဆိုလွ်င္ ေပၚျပဴလာကာတြန္း၊ ေမာ္ဒန္ကာတြန္း၊ ဘားမားစတားတို႔အထိ စြဲစြဲလမ္းလမ္း ဖတ္႐ႈခဲ့ေပသည္။ စာေပသည္ စာေရးသူ၏ ခ်စ္စရာအေကာင္းဆံုး မိတ္ေဆြပင္ျဖစ္ သည္။ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ဖတ္လိုက္ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ေသာ စာပိုဒ္ကေလးမ်ား ကို အလြတ္က်က္လိုက္၊ အေရးႀကီးေသာ စာပိုဒ္မ်ားကို ခဲတံနီျပာတို႔ျဖင့္ မ်ဥ္းသား လိုက္တို႔မွာ စာေရးသူ၏အေလ့အက်င့္ တို႔ပင္ ျဖစ္ေပသည္။
သို႔ရာတြင္ လြန္ခဲ့ေသာခုနစ္ႏွစ္မွစ၍ စာေရးသူ၏မ်က္လံုးမ်ားသည္ ခ်ဳိ႕ယြင္း ပ်က္စီးလာသည္။ အျမင္အား ခ်ဳိ႕တဲ့လာ သည္။ အသက္ ၂၄ ႏွစ္ အရြယ္ခန္႔မွစ၍ မ်က္မွန္တပ္ခဲ့ရေသာ စာေရးသူသည္ လြန္ခဲ့ေသာ ခုနစ္ႏွစ္ခန္႔တြင္ မ်က္လံုး ႏွစ္ဖက္လံုး၌ အတြင္းတိမ္ရိွလာခဲ့သည္။ ဆရာဝန္ျပၿပီး အေမရိကန္ဗီြးရွင္းတြင္ ခြဲ စိတ္ခဲ့ရသည္။ မ်က္လံုးႏွစ္လံုးကုိ ခြဲစိတ္ ၿပီးေသာအခါ အျမင္ဓာတ္ပို၍ ေကာင္း လာသည္။ ပံုမွန္စာမ်ားကို ဖတ္လာႏိုင္ သည္။ စာေရးသူ၏အလုပ္သည္ သတင္း စာ၊ ဂ်ာနယ္၊ မဂၢဇင္းမ်ားတြင္ စာမ်ားေရး သားရေသာအလုပ္ျဖစ္၍ စာဖတ္ျခင္း၌ ပ်က္ကြက္၍မရေပ။ သို႔ေသာ္ ဆင္ဆင္ ျခင္ျခင္ေတာ့ ဖတ္ရသည္။ ငယ္စဥ္ကကဲ့ သို႔ မိုးလင္းမိုးခ်ဳပ္၊ တကုတ္ကုတ္ျဖင့္ စာကို မဖတ္ႏိုင္ေတာ့ေပ။ ဝါသနာ အေလ်ာက္ စာအုပ္ဆုိင္ေရာက္လွ်င္ စာအုပ္မ်ားကိုဝယ္ခဲ့ေလ့ရိွသည္။ သို႔ေသာ္ ငယ္ရြယ္စဥ္ကကဲ့သို႔ ''ေၾကာင္ပုစြန္စား၊ ကြၽတ္ကြၽတ္ဝါး''သည့္သဖြယ္ ေက်ညက္ ေအာင္ မဖတ္ႏိုင္ေတာ့ေပ။ ဇရာ၏ဒုကၡ သည္ စတင္လာၿပီျဖစ္ေပသည္။
လြန္ခဲ့ေသာ သံုးႏွစ္ခန္႔ကမူ စာေရး သူ၏ မ်က္လံုးမ်ားသည္ အေျခအေန ဆိုး လာျပန္သည္။ စာမ်ားကိုဖတ္ေနရင္းဖတ္ ေနရင္းျဖင့္ မႈန္ဝါးလာသည္။ ေဆာင္း ရာသီတြင္ ႏွင္းမႈန္မ်ားက်ေနသည့္သဖြယ္ ပတ္ဝန္းက်င္ကို စမ္းတဝါးဝါးျဖစ္လာ သည္။ နီးကပ္လ်က္ႏွင့္ မျမင္ရသည့္ ဘဝသို႔ ေရာက္ရိွလာသည္။ ပံုႏွိပ္စာလံုး အေသးမ်ားျမင္လွ်င္ ပို၍ ဖတ္၍မရျဖစ္ ေတာ့သည္။ စာျဖင့္ အသက္ေမြးဝမ္း ေက်ာင္းျပဳေသာသူသည္ စာဖတ္၍မရ ေတာ့ဟုဆိုလွ်င္ သူ၏ဘဝသည္ 'ရွင္ လ်က္ႏွင့္ေသေနၿပီ' ျဖစ္ေပသည္။ အေဖာ္ မဲ့ေနၿပီျဖစ္ၿပီး အခ်ိန္မ်ားသည္ အခ်ည္း ႏွီးျဖစ္ရေတာ့သည္။
ဒုတိယအႀကိမ္ အေမရိကန္ဗီြးရွင္း ကို သြားျပရျပန္သည္။ ''အန္ကယ့္မ်က္ လံုးႏွစ္ဖက္လံုး၊ ေရတိမ္စြဲေနၿပီ'' ဆရာ ဝန္၏ မွတ္ခ်က္ျဖစ္သည္။ ''ေရတိမ္စြဲ လွ်င္ လံုးလံုးကြယ္သြားတတ္တယ္''။ မိတ္ေဆြသဂၤဟအမ်ား၏ မွတ္ခ်က္ျဖစ္ သည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္မသိ။ စာေရးသူ ၏ ေရတိမ္ကို ဆရာဝန္က ခြဲစိတ္ရန္ လည္းအၾကံမေပး။ ေလဆာႏွင့္ပစ္ျခင္း လည္းမျပဳ။BRIMOL ေခၚ မ်က္စဥ္း ႏွင့္ Azopt ေခၚ မ်က္စဥ္းတို႔ျဖင့္ မ်က္ စဥ္းခတ္ေပးရန္သာအၾကံျပဳသည္။ ဆရာ ဝန္အၾကံျပဳသည့္အတုိင္း စာေရးသူသည္ လိုက္နာေနရေပသည္။ Azopt မ်က္စဥ္း က တစ္ပုလင္းကို ေငြက်ပ္ ၃ဝဝဝဝ ခန္႔က်ေပသည္။ပုလင္းအရြယ္မွာ လက္မ ခန္႔သာရိွေပသည္။ မ်က္မွန္တစ္ခါလဲ လွ်င္လည္း ေငြက်ပ္တစ္သိန္းေအာက္ မေလ်ာ့ေပ။ ဆရာဝန္က ေျခာက္လ တစ္ႀကိမ္ မ်က္စိကိုစမ္းသပ္ရန္၊ လိုအပ္ ပါက မ်က္မွန္လဲရန္ အၾကံျပဳေလ့ရိွ သည္။ စာေရးသူသည္ (၇၅)ႏွစ္အရြယ္ ပင္စင္စားတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ ပင္စင္ နာ(PENSIONER)၏ဒုကၡေဝဒနာ၊ ဇရာ အို၏ဒုကၡကား မေသးငယ္လွေပ။ အျခား ေသာ ဆီးက်ိတ္ေဝဒနာ၊အစာအိမ္ေဝဒနာ၊ ဦးေႏွာက္အာ႐ံုေၾကာေဝဒနာတို႔ကို ကုသ ရန္လည္း လိုအပ္ေနေပေသးသည္။
ေဝဒနာေပါင္းစုံ အနာမ်ဳိး ၉၆ ပါး ဝိုင္းရံထားျခင္းခံေနရသည့္ ဇရာအို၏ ဘဝတြင္ စာဖတ္ရန္ အခက္အခဲၾကံဳေတြ႕ ေနရျခင္းသည္ စိတ္အားအငယ္ဆုံးပင္ ျဖစ္သည္။ ေခတ္ေပၚ စာေကာင္းေပ ေကာင္းမ်ားကို စာေရးသူသည္ လက္ လြတ္ဆုံး႐ႈံးရေပေတာ့မည္။
စာေရးသူ၏စာအုပ္စင္တြင္ ''ဦးပဂ်ီ ငို(တိုးတက္ေရးဦးစိန္)၊ ရာျပည့္ဂုဏ္ျပဳ ေမာ္ကြန္း''ဟူေသာ စာအုပ္တစ္အုပ္ ရွိ ေနေပသည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ၁၉ ႏွစ္ခန္႔က အတိအက်ဆုိရလွ်င္ ၁၂-၁၁-၁၉၉၉ က ဝယ္ယူခဲ့ေသာ စာအုပ္ျဖစ္သည္။ ၄င္းစာအုပ္ကိုဆြဲယူၿပီး စာမ်က္ႏွာ ၄ ကို ၾကည့္႐ႈလိုက္ရာ ''တိုးတက္လိုသူသည္ စာအုပ္ေကာင္းကို မဖတ္ရ''ဟူေသာ ေခါင္းစဥ္တစ္ခုကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ ၈-၁၂-၁၉၃၅ ရက္စြဲျဖင့္ ဆရာႀကီး ဦးပဂ်ီငို၏ၾသဝါဒျဖစ္သည္။မူရင္းအတိုင္း ေအာက္တြင္ ေဖာ္ျပလိုက္ရေပသည္-
''တိုးတက္ႀကီးပြားလိုသူတို႔၏ အခ်ိန္ သည္ လူသာမန္တို႔၏ အခ်ိန္ထက္ ထူးကဲ ပိုမိုအဖိုးထိုက္တန္၏။ ယခု အခါ ေပၚထြက္ေနေသာ စာအုပ္မ်ား မွာ အမ်ားအားျဖင့္ေကာင္းသည္သာ ျဖစ္၏။ ထိုေကာင္းသည္ဆိုေသာ စာအုပ္တို႔ကို ကုန္စင္ေအာင္ဖတ္ရန္ အခ်ိန္မရွိ။ ထို႔ေၾကာင့္ ေကာင္းသည္ ဆိုေသာစာအုပ္တိုင္းကို မဖတ္အပ္။ မိမိလုပ္ငန္းအတြက္ စာအုပ္ေကာင္း မ်ားမွ အေကာင္းဆုံးကိုသာ ေရြး၍ ဖတ္ရမည္။''
ယင္းစာပိုဒ္မွာ ဆရာႀကီးဦးပဂ်ီငိုေခၚ တိုးတက္ေရးဦးစိန္၏ တိုးတက္ေရးလက္ စြဲမွ ေကာက္ႏုတ္ေဖာ္ျပခ်က္ ျဖစ္ေပ သည္။ တုိးတက္ေရးလက္စြဲစာအုပ္မွာ စာေရးဆရာႀကီးပီမိုးနင္း၊ ဆရာႀကီး ဦးပဂ်ီငို(တိုးတက္ေရးဦးစိန္)ႏွင့္ဆရာႀကီး ဒဂုန္နတ္ရွင္တို႔ သုံးေယာက္ေပါင္း ေရး ေသာ စာအုပ္ျဖစ္သည္။ ယင္းစာအုပ္ ပါ ေဆာင္းပါးေပါင္း ၂၂ပုဒ္တြင္ ဦးပဂ်ီငို က ၁၂ ပုဒ္ ေရးခဲ့သည္ဟု ဆုိသည္။
အထက္ေဖာ္ျပပါ ''တိုးတက္လိုသူ သည္ စာအုပ္ေကာင္းကိုမဖတ္ရ''ဟူ ေသာစာပုိဒ္ကို ဖတ္႐ႈၿပီး ဇရာအိုဘဝသို႔ ေရာက္ေနေသာ စာေရးသူ၏ဘဝ၊ စာေရး သူ၏ဒုကၡတို႔ကို ျပန္လည္စဥ္းစားသုံးသပ္ မိသည္။ မ်က္စိတြင္ ေရတိမ္စြဲေနေသာ အသက္ ၇၅ ႏွစ္အရြယ္ရွိ စာေရးသူသည္ စာအုပ္ေကာင္းမ်ားကိုသံေယာဇဥ္ျဖစ္ေနရန္ အခ်ိန္မဟုတ္ေတာ့ေပ။ ေနာက္ဆုံးတစ္ေန႔ တြင္ပင္ အသက္ကိုပင္ ဆုံး႐ႈံးခံရၿပီး လူ႔ ဘဝကိုပင္ႏႈတ္ဆက္ထြက္ခြာရမည့္သူျဖစ္ ၍ စာအုပ္ေကာင္းမ်ားကိုလည္း သံေယာဇဥ္ ျဖတ္ရမည္သာ ျဖစ္ေပသည္။
စာေရးသူသည္ ''ဇရာအို၏ဒုကၡ'' အမ်ဳိးမ်ဳိးကိုၾကံဳေတြ႕ေနရခ်ိန္၌ စာအုပ္ ေကာင္းမ်ားကို မဖတ္ေတာ့ဘဲ အေကာင္း ဆုံးစာအုပ္မ်ား၊အေကာင္းဆုံးစာမ်ားကို သာေရြး၍ဖတ္ရန္ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္ရ ေတာ့သည္။

ဓာတ္ပံု-အင္တာနက္